De dekolonisatie van Nederlands-Indië staat bekend als een complexe en pijnlijke geschiedenis. Voor de Indische-Nederlanders (mensen van gemengd Europees-Indonesische afkomst) had deze periode ingrijpende gevolgen. Zij verkeerden in een op drift geraakte samenleving, waarin zij meer en meer bekneld raakten.
Toen op 27 december 1949 het bestuur over Nederlands-Indië werd overgedragen aan de Indonesische overheid was Nieuw-Guinea in de soevereiniteitsoverdracht niet meegenomen.
Enkele duizenden Indische-Nederlanders besloten om dit laatste kroonjuweel als nieuw thuisland te beschouwen. Het eiland was echter nauwelijks ontgonnen en bezat amper voorzieningen.
Men ging weliswaar een onzekere toekomst tegemoet, maar kon, hoe dan ook, in vrijheid leven. In een wereld die hen bekend voorkwam en die betrekkelijk dicht bij hun geboortegrond lag.
Zij konden niet bevroedden dat Nieuw-Guinea inzet zou worden in het almaar oplopende steekspel tussen de Nederlandse en de Indonesische overheid/gesteund door de Verenigde Naties en de VS.
In 1962 werden de laatste Indische-Nederlanders naar Nederland overgebracht.
Het boek bevat persoonlijke vertellingen van betrokkenen die in combinatie met het beeldmateriaal (circa 200 foto's) een indringend beeld van deze groep geven.
