Imams en islamitische politici die met dubbele tong spreken, het hoofddoekenverbod in Antwerpen, het politieke proces tegen Geert Wilders en de discussie over vrije meningsuiting, de migrantenrellen in Europese steden, de toenemende zelfcensuur in de westerse wereld als gevolg van de angst voor moslimterrorisme; maar ook het bedreigde Israël, de Taliban in Afghanistan, de onrust in Iran en Pakistan, de toenemende dreiging van Al-Qaida en de dramatische behandeling van niet-moslims in de islamitische wereld, zorgen bij de westerse elites voor een absolute scheiding der geesten. Een toenemende polarisatie tussen zij die de islam als religieus getint ideologisch systeem een grote verantwoordelijkheid toedichten bij heel wat maatschappelijke en wereldproblemen en pleiten voor een niet-naïve, rationele en no-nonsense benadering, en zij die blijven volhouden dat de islam een 'religie van de vrede' is; een religie zoals alle andere, waarvoor we respect moeten hebben en die een evenwaardige plaats verdient in de westerse samenleving.
De eerste groep heeft een oprecht gevoel van verontwaardiging dat voortvloeit uit de blindheid van een groot deel van de elite voor de problemen die de islam veroorzaakt. De tweede groep blijft weigeren de waarheid over de islam onder ogen te zien, omdat ze moslims niet willen kwetsen of beledigen en omdat hun industrie van het multiculturalisme als linkse ideologie geen kritiek duldt.
De polarisatie tussen deze twee groepen dreigt ook in Vlaanderen de discussie over de islam en over multiculturaliteit te verstikken. Dit boek houdt daarom een vurig pleidooi voor het brengen van het islamdebat tot zijn essentie: de islam, een totalitaire ideologie met veertien eeuwen antihumane theorie en praktijk.
