'Zoals Mozart componeerde, zo schrijft Paul Witteman over muziek: licht, transparant, helder, gracieus en toch voor kenners en liefhebbers beiden.' Maarten 't Hart
Architecten lieten onvoltooide gebouwen achter, schilders onvoltooide doeken, schrijvers onvoltooide boeken. Maar nergens anders dan in de muziek zijn voorbeelden te vinden van onvoltooide werken die zo wereldberoemd werden - en zo vaak postuum werden voltooid, vaak door mindere goden. Sommige componisten instrueerden op hun sterfbed collega's of leerlingen. Anderen kozen daar niet voor, of hadden geen keus.
Wat is de waarde van een onvoltooid werk en wat is het belang van een latere voltooiing? Hoe heilig is een compositie? Wat mag je ermee doen? Op deze en aanverwante vragen probeert Paul Witteman een antwoord te vinden aan de hand van beroemde en minder beroemde onvoltooide werken als het 'Requiem' van Mozart, Mahlers '10de', Puccini's 'Turandot' en de 'Kunst der Fuge' van Bach.
Paul Witteman (1946) is afkomstig uit de muzikale familie Andriessen. Als kind droomde hij vane en carriere in de muziek. Hij bezocht het conservatorium, maar maakte dat niet af: het werd uiteindelijk de journalistiek. Naast zijn televisiewerk schreef hij jarenlang een column in 'De Volkskrant' over muziek, zijn grote liefde. Zijn boeken over muziek groeide stuk voor stuk uit tot bestsellers.
