Opeens leek de lucht een stuk vochtiger te worden. Ineens was ook de geur daar. Alsof ik in een plantenkas van een tuinderij liep. Vochtig warme lucht met de geur van vele bomen en de humusrijke grond, samengesmolten tot één uniek aroma. Waren we de grens van het echte tropische regenwoud gepasseerd? Na verloop van tijd was ik gewend geraakt aan de geur en kon ik het nog maar met moeite ontwaren. De gewenning had al toegeslagen. Een nederzetting bestaande uit verspreid staande houten hutjes met palmbladeren daken, was gelegen langs de weg. Een heerlijke houtskoolgeur steeg op uit een der huisjes.Binnen tien minuten was het geheel donker. Door de snel invallende duisternis leek de tijd ook heel snel te gaan. De laterietweg kleurde roodbruin in het gele licht van de koplampen. De bomen staken als macabere zwarte skeletten af tegen de donkerblauwe heldere hemel. De maan prijkte in z n eerste kwartier, de sterrenbeelden, vele onherkenbaar voor mij, fonkelden aan het uitspansel.De weg naar het reservaat bleek een voortzetting van de weg, die we naar Mabura Hill hadden gevolgd. De `Kurupukari main , die tot aan Boa Vista loopt.
